Follow by Email

woensdag 8 april 2020

De tien voordelen van Nederlands Gebarentaal leren!

‘Gebarentaal is leuk om te zien, maar waarom zou je het leren? Ik kom toch nooit een doof persoon tegen’. 
Dat schreef iemand als commentaar ergens op social media.
Het is waar, je komt bijna nooit een doof persoon tegen, MAAR gebarentaal is niet alleen voor dove mensen. Ook voor jou kan het veel voordelen geven. De 10! voordelen heb ik hieronder opgesomd:
1.
je kan communiceren door ramen heen, zonder mobiel of zonder te schreeuwen
2.
in lawaaiige omgeving zoals cafe, disco of een festival kan je gewoon met elkaar communiceren in plaats van te schreeuwen in elkaars oren
3.
je kan doorkletsen met je mond vol eten
4.
je kan communiceren onder water (handig bij het duiken)
5.
je kan op grote afstand contact maken met elkaar
6.
door gebarentaal leer je meer mimiek te gebruiken en ook visueler uit te beelden, handig voor als je in het buitenland bent en je de taal van het land niet spreekt (en die persoon geen Engels spreekt)
7.
het is een enorme boost voor het brein
8.
en volgens mij verbruik je ook meer calorieën bij gebaren (handjes wapperen dan continue)
9.
veel oudere dove mensen zien er nog goed uit, ze hebben een elastischer huid door overmatig mimiekgebruik. Daar kan geen detox tegenop! 
10.
je maakt kennis met een héél interessante dovengemeenschap!
Redenen genoeg om Nederlands Gebarentaal te leren toch!

Heb ik je overtuigd? Wil jij nu ook Nederlands Gebarentaal leren? Mail naar: info@deafbyiris.com

Heel graag tot mails/tot ziens!
Iris

donderdag 2 april 2020

Ondertiteling alleen volstaat niet

Goh, eerste keer dat ik zie dat er ook mensen zijn in Nederland die een tolk Nederlandse Gebarentaal op televisie storend vinden.
Ik ben dan eigenlijk erg benieuwd wat ze stoort..is het de bewegingen? De mimiek die gebruikt wordt? Is het de onwetendheid over gebarentaal? Denken mensen dat het gewoon een beetje gekke rare fratsen zijn?
Wat ik weet is dat veel mensen denken: waarom gebarentaal, doven kunnen toch lezen?

Wat ik weet is dat veel mensen denken: waarom gebarentaal, doven kunnen toch lezen? 
Daarover heb ik al eens een stukje geschreven: doven kunnen inderdaad lezen. Net zoals jij ook Frans kan lezen...maar begrijp je ook ALLES wat er staat? 
Doordat de grammatica van Nederlandse Gebarentaal (ja, het heeft echt een eigen grammatica) NIET hetzelfde is als het Nederlands, is het voor doven moeilijk te begrijpen wat er staat geschreven. Daarom voldoet ondertiteling (Nederlandse taal) niet en is de toegankelijkheid tot zeer belangrijke informatie over calamiteiten en maatregelen niet 100%.
De beste oplossing is dan een tolk Nederlandse Gebarentaal die het gesproken woord vertaalt naar Nederlandse Gebarentaal. Voor alle woorden zijn er gebaren maar ook de mimiek (die gekke fratsen in het gezicht) die je hierbij dan ziet heeft een bijzondere betekenis: mimiek is voor doven wat voor horenden de intonatie in de stem is.
Dus als iets door Rutte of Hugo de Jong benadrukt wordt, dan zie je dat gelijk in de mimiek van de tolk en meestal ook in de lichaamshouding.
Bij ondertiteling wat heel erg abstract is, mis je als dove dit allemaal. Want dove mensen horen de stem niet. 
Het is misschien even wennen, neem gerust de tijd ervoor. Haal die deken weg, kijk er naar terwijl je luistert naar Rutte, de Jong of andere ministers, en probeer ervoor open te staan.
Ik hoop dat mijn uitleg hierboven hierbij helpt.
Ook wij willen graag als volwaardige burgers mee kunnen doen in de Nederlandse samenleving en hebben recht op 100% toegankelijke informatie. 
Heb je er vragen over, stel ze gerust. Alleen op deze manier kunnen we van elkaar leren. ❤️

woensdag 19 februari 2020

Participatie

Soms krijg ik een opmerking van mensen die zeggen dat doven niet echt mee willen doen, en altijd elkaar opzoeken. Daar wil ik het graag over hebben, en dan geheel vanuit mijn eigen beleving. Ik spreek hier dus niet voor andere doven.
32 jaar lang heb ik mij bewogen in een uitsluitend horende omgeving. Na het speciaal basisonderwijs (waar geen gebaren gebruikt werden) ging ik het regulier onderwijs in (zonder tolk), ik deed mee met sportclubjes, heb een jaar lang street dance gedaan, ik ben getrouwd geweest met een horende man, mijn familie is horend, ik had horende buren en werkte een aantal jaren in de kinderopvang met horende kinderen, horende collega's, je zou kunnen zeggen dat het woord participatie in mijn geval 100% gebruikt werd. Ik deed mee in de breedste zin van het woord. Wil trouwens niet zeggen dat ik ook echt mee kon doen en dat alle communicatie voor mij toegankelijk was.
Op het moment dat ik zo rond mijn 32e bewust werd van een hele nieuwe gemeenschap, de dovengemeenschap...voelde ik mij thuiskomen.
De eerste echte keer was een verjaardagsfeestje waar ik met mijn kersverse dove vriend heen ging. Alles ging vanzelf, ik hoefde geen moeite te doen, heerlijk!

Nu in deze tijd is de samenleving heel erg bezig met het woord PARTICIPATIE. Of misschien beter gezegd: de ambtenaren die de opdracht hebben gekregen het VN verdrag 'Rechten voor mensen met een beperking' te implementeren, bedrijven en de mensen met een beperking zelf zijn erg bezig met het thema. Ik merk de samenleving wellicht iets minder, ik heb weleens meegemaakt dat men niet bekend is met het VN verdrag. Het VN verdrag houdt in dat mensen met een beperking onbeperkt mee kunnen doen, zonder belemmeringen.
In mijn geval zou het kunnen betekenen dat ik dan overal kan komen en mensen weten hoe ze met mij kunnen communiceren, zelfs basisgebaren kennen, en ook in staat zijn om mij op te nemen in de groep om mee te kunnen doen en mee te praten. Een utopie, want de werkelijkheid is anders...

Zie onderstaand praktijkvoorbeeld:
ik ben op een vergadering van een overkoepelende organisatie voor mensen met een beperking en er is alleen een schrijftolk geregeld. (dat is dus iemand die alles typt wat gezegd wordt). Een gebarentolk regelen was niet gelukt.
In de pauze hadden we dus geen tolk, want de schrijftolk was aan de plek gebonden (had geen mobiele type-spullen bij zich) en kon geen gebaren.
Dus de doven zochten elkaar op. En toen kregen we dus een opmerking van iemand hierover, dat we altijd bij elkaar in een hoekje staan.
Nou, wat zou jij doen???

even wat notes erbij:
* er is een tekort aan gebarentaaltolken
* hierdoor moet je al twee maanden van te voren een tolk gaan zoeken voor een bijeenkomst o.i.d.
* is het de verantwoordelijkheid van dove mensen alleen om tot goede communicatie te komen?
* wat kunnen horende mensen doen om doven meer te betrekken, zodat ze niet meer op een kluitje komen te staan?



vrijdag 10 januari 2020

VERGEVEN EN LOSLATEN
2020 begon voor mij met groeiende frustratie. De frustratie heeft te maken met hoe mensen omgaan met mensen die beperkt zijn.
Ik zal het even kort en globaal toelichten: voor een bijeenkomst, waar een aantal dove mensen naar toe zouden komen, had ik tolken gebarentaal geregeld. De organisator was hier happy mee, maar de tolken mochten niet op het podium want er was nog geen beleid vastgesteld.
Tja…het is voor veel dove mensen het bekende verhaaltje. Tolken die in een donker hoekje weg gestopt worden, of zelfs gewoon niet welkom zijn.
Ik was heel erg boos! En verdrietig door mijn hele lijf. Want hemel en aarde had ik bewogen om de tolken een mooi plekje te gunnen, zodat de aanwezigheid van dove gasten wat meer zichtbaar zou zijn. Het mocht niet baten.
Een aantal dagen is deze frustratie en verdriet blijven hangen bij mij, en nu ben ik ziek. Keelpijn, verkouden, hoofdpijn, ik weet zeker dat het door dit voorval komt. 
Vanmorgen (10 januari) las ik een stukje op een website (met mooie artikelen over bewust leven, spiritualiteit etc), over de eerste volle maan van 2020.
Er stond in dat oude pijn nu hevig kan opkomen en dat het tijd is om los te laten. 
Tijdens mijn wandeling met mijn hond realiseerde ik me dat het bovengenoemde voorval het zoveelste voorval is in mijn leven wat mij heel erg triggert en mij pijn en verdriet geeft.
Wat voorbeelden uit mijn leven:
Toen ik op de HAVO zat en een docent tegen mij zei dat hij echt niet extra moeite ging doen voor mij. Er was geen plek voor mij in zijn klas;
Of een andere docent die mij ervan beschuldigde dat ik misbruik maakte van mijn doofheid om de luistertoetsen Engels niet te hoeven maken;
En die docent op de SPH, hetzelfde eigenlijk… geen tijd en ruimte voor een dove student in de klas;
De sollicitatiegesprekken die ik kreeg: ‘kan je het wel?’ of ‘hoe doe je het dan met bellen?’…alleen kijken naar de onmogelijkheden in plaats van naar kansen!
En ik realiseerde me dat deze pijn en verdriet mij gevangenhoudt. En elke keer als er opnieuw eenzelfde situatie zich voordoet, dan grijpt het mij naar de keel, en word ik heel erg boos.
En dat wil ik nu gaan loslaten:
Alle mensen die mij (bewust of onbewust) pijn hebben gedaan, geen plekje voor mij hadden, mij niet wilden begrijpen of vanuit een bepaalde starheid handelden… ik vergeef jullie.
En ik vergeef ook mijzelf, voor al mijn gemaakte fouten.
Zodat ik 2020 met een schone lei kan beginnen en krachtiger in mijzelf sta. En dat wens ik jou ook toe. Een heel mooi gelukkig nieuwjaar!
Liefs Iris
uitleg afbeelding:
Om mensen te kunnen vergeven, kun je de volgende oefening doen:
Sluit je ogen en visualiseer één voor één de personen op de lijst. Zie hem of haar mentaal voor je in een roze luchtbel (roze is een kleur van liefde). Zie hem of haar naar je glimlachen. Creëer een goed gevoel tussen jullie beiden. Zeg in jezelf of hardop: ‘Ik vergeef je’ en laat diegene dan wegzweven in de bel.
bron: https://www.happinez.nl/astrologie/volle-wolfmaan/

maandag 19 augustus 2019

Zo, de vakantie is weer voorbij...
Ik ga weer knallen dit jaar!
30 en 31 augustus ben ik bij Hart's Zomerfestival in Meierijstad. Dit zomerfestival staat in het teken van GELUK! Een avond en dag lang gaat het over het geluk van inwoners van Meierijstad en hoe dit positief kan worden beïnvloed (https://www.hart.ms/hart’s-zomerfestival-teken-van-geluk)
Ik ben gevraagd om te komen vertellen over op welke wijze ik mij inzet om doofheid meer in the picture te krijgen en ook mag ik vertellen over wat men kan doen om dove medebewoners het gevoel te geven dat ook zij erbij horen. Want het komt vaak voor dat dove mensen zich buitengesloten voelen of denken dat ze er niet toe doen..
Ik heb een aantal dove mensen al benaderd om naar het festival te komen, enkelen hebben al toegezegd en daar ben ik erg blij mee. Want elke dove persoon heeft wellicht een waardevolle aanvulling of ervaringen op mijn verhaal hierover. KOM JIJ OOK?
Binnenkort herstart ik een gebarentaalcursus bij een gezin waarvan de man/vader plotsdoof is geworden. Ze hebben de 1e module al gedaan en beginnen nu met de tweede module.
Een gebarentaal module bestaat uit 15 lessen van 2 uur.
Wil jij ook gebarentaal leren? En lijkt het je leuk om dat samen met je vrienden te doen? Kijk dan op mijn pagina voor meer informatie over de inhoud van de drie modules die ik heb:
cursussen Nederlandse Gebarentaal
En neem dan gerust contact op met mij.
Andere uitdagingen die ik de komende tijd heb: lezingen bij EHBO verenigingen over: hoe verleen je Eerste Hulp bij Doven?
En eerste contacten voor lezingen of workshops op scholen zijn gelegd. Daarnaast ga ik lesgeven aan tolken Nederlandse Gebarentaal bij KTV (Kennisnet voor Taal en Vakopleidingen).
En heb ik contacten binnen de gemeente Meierijstad om mee te praten over toegankelijkheid. 
MAAR het is nog niet genoeg!
Mijn doel is dat steeds meer Nederlanders voldoende kennis hebben over dove mensen en Nederlandse Gebarentaal!
Een ander doel is dat de Nederlandse samenleving beter en meer toegankelijk wordt voor dove mensen. Toegankelijkheid voor doven betekent toegankelijke informatie en communicatie!
Hier hebben dove mensen nu gewoon recht op, en daarom is het zo belangrijk om je hier eens in te verdiepen en antwoord te krijgen op vragen zoals:
Wat is gebarentaal? Is gebarentaal universeel? Kan je in gebarentaal alles zeggen wat je wilt? Hoezo hebben doven een eigen cultuur? En waarom zien we nooit dove mensen? Wonen er wel dove mensen in mijn omgeving? etc. etc. 
Heb ik je geprikkeld, nieuwsgierig gemaakt? Denk je dat ik iets voor je kan betekenen of voor de organisatie waar je werkt? Kan ik mijn verhaal vertellen aan je en de mensen om je heen?
Neem dan contact met me op, zodat ik nog meer kan knallen het komende werkjaar!! 
info@deafbyiris.com
www.deafbyiris.com


maandag 14 januari 2019

André leert gebaren!


Glunderend, als twee kleine kleutertjes zaten we zondagavond op de bank naar ‘Heel Holland Bakt’ te kijken.
Glunderend, omdat we zagen dat André van Duin in gebaren iedereen verwelkomde bij het programma: 'Welkom Heel Holland Bakt'. 
Wat genoten mijn man en ik hiervan.

Nico zat zelfs te wapperen (applaus in gebarentaal) toen André zijn gebaren deed.
De volgende dag in de auto dacht ik hieraan terug. 
Toch eigenlijk wel gek dat we hier zo ondersteboven van waren. 
Zo trots, zo blij, zo genietend….

Het gevoel wat we hierbij kregen is dat we erbij horen. Al waren het maar drie woordjes in gebaren, of vier, het gaf al een heel ander gevoel. Ook de interesse van André voor Cas (de dove deelnemer), en aandacht voor de manier van communiceren is erg hartverwarmend. 

Het is hetzelfde gevoel als wanneer je op vakantie bent in bijvoorbeeld Oostenrijk, en je komt ineens ergens waar ze Nederlands kunnen spreken en ook frikandellen verkopen. Je voelt je dan heel welkom en thuis….

Eigenlijk ben ik elke dag op vakantie ;-)
Het is leuk, maar ook vermoeiend. De hele dag ben je bezig je aan te passen aan de taal van je omgeving. 
En hoe heerlijk is het dan als je iemand tegenkomt die wilt gebaren, die het probeert, die zich erin verdiept. 

En ik moet zeggen: André van Duin doet het niet gek. Zo geconcentreerd als hij kijkt naar de tolk gebarentaal, en het dan meteen in 1 keer goed nadoet. 
Ik ben erg benieuwd of hij het volgende week weer doet.
En of hij ermee doorgaat, ook als Cas misschien eruit ligt. 

Gebarentaal mag wat mij betreft veel meer geïmplementeerd worden in het dagelijkse leven. In de supermarkt bij de kassa, bij de huisarts en apotheek, op school, op werk…en dan gaat het er niet om of je heel goed kan gebaren, maar dat je weet wat het inhoudt, en bovenal, dat je het probeert. 

Ik weet nog, een tijd terug kwam ik een oude kennis van vroeger tegen in de stad. Vroeger gebruikte ik geen gebaren, dus die kennis moest even schakelen. Maar mooi was om te zien dat zij wel probeerde met mij te communiceren via gebaren. Het leek nergens naar, maar dat maakt niet uit. Samen uit de comfort-zone stappen is zoveel leuker dan alleen...


PS:
Onlangs heb ik een nieuwe training ontwikkeld:
'Welkom in de wereld van gebarentaal en dovencultuur'.
In vijf bijeenkomsten van een uur neem ik je mee op reis in deze nog onbekende wereld voor velen. Lijkt het je leuk om je er in te verdiepen..? klik dan hier.
Vertel je baas, collega of familie hierover. Wie weet kom ik dan binnenkort bij jou :-)







zondag 4 november 2018

Drie keer een koude douche

Deze blog is een vervolg op mijn vorige blogs:
'Dat gaat mijn pet te boven'
'Ogen en oren te kort'
'Grrrrr...'

Nog niet gelezen? Klik dan hier om te beginnen met lezen.

En toen kwam de koude douche.
In het bericht van beroep van de commissie staat dat mijn beroep gegrond is verklaard.
Er stond in:
1. U heeft recht op een getuigschrift (iets anders dan een diploma); hierop komt dan te staan dat ik bevoegd ben tot instructeur EHBO, alleen voor dove mensen. Ik krijg geen bevoegdheid om les te geven aan anderen.
2. U mag opnieuw examen doen, op kosten van de organisatie.

Punt 1 voelde voor mij als een koude, zeer koude douche! Ik kon bevoegdheid krijgen om alléén aan dove mensen EHBO lessen te gaan geven. Ik was verontwaardigd. Waar sloeg dat nou weer op?

WANT:
Hoe zit het dan met al die horende instructeurs die lesgeven aan doven, met een tolk gebarentaal? Hoe zit het dan met hún beoordelingsvermogen?
Zien ze alle communicatie tussen dove cursisten?
Komen ze dan geen ogen en oren tekort, zoals ik het tekort zou komen??
Waarom krijg ik niet gewoon een diploma zoals alle andere instructeurs?
Mijn studiegenoten, allen horend, mogen lesgeven aan doven. Zij hebben een diploma ontvangen.
Ik kon slechts een getuigschrift krijgen.

Wie dit snapt, mag het mij komen uitleggen, maar ik voelde me zeer gediscrimineerd...

En dan punt 2: Opnieuw examen doen... waarom? Ik heb geen fouten gemaakt! Anders zou ik toch ook geen getuigschrift kunnen krijgen toch?

Het sloeg allemaal NERGENS op!

Inmiddels was het mij duidelijk... ik was weer terug bij af. Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik het niet meer zag zitten en wilde opgeven. Ik was 10 maanden verder en had niks bereikt.

Op dat moment besloot ik om voor mijzelf te kiezen en mijn geld terug te vragen.
De belangrijkste reden voor mij was dat ik niet meer wilde. Ik wilde geen EHBO instructeur meer zijn. Ik wilde niet meer met die mensen aan de slag. Ik wilde niet met een organisatie moeten werken die zo bekrompen denkt en discrimineert.

Ik schreef een mail naar de directeur van de organisatie, waarin ik aangaf te stoppen en verzocht hem mijn cursusgeld terug te storten.
De directeur wilde graag nog een gesprek met mij om alles goed af te sluiten.
Ik ging akkoord met dit gesprek en we maakten een afspraak.

Het gesprek liep verkeerd af. Het was de derde koude douche.
De directeur bleek een naar mannetje te zijn, met een ontzettend bekrompen visie op mensen met een beperking.

We hebben een uur of iets langer een zeer moeilijk en vervelend gesprek gehad. Hem werd snel duidelijk dat het niet goed meer kon komen tussen ons (dat was mij helaas allang duidelijk).
Ik kreeg de indruk dat hij niet verwacht had dat ik zo assertief zou zijn. Hij dacht natuurlijk dat ik zo'n dom, doof vrouwtje was. Nu weet hij wel beter, dat was zìjn koude douche.



Na het gesprek was ik er echt klaar mee!

Sommige mensen waren het niet met mij eens, ze vonden dat ik moest door vechten.
Maar ik was het zat en had er geen zin meer in.
Wat ik wel gedaan heb, is de hele casus voorleggen aan een advocaat en gevraagd of hier iets aan gedaan kan worden.
Inmiddels is duidelijk dat deze casus interessant is voor het College voor de Rechten van de Mens. 

Dus hoewel ik mijn geld terug heb, en het diploma niet meer hoef....ik wil dat eventueel andere dove mensen die dit diploma willen, wèl een eerlijke kans krijgen.
Ik wil dat er een uitspraak van het College over deze casus komt.
En ik hoop dat de organisatie het flink op hun donder gaat krijgen!

En voor nu....men zegt wel eens: 'waar een deur dicht gaat, gaat een raam open'. En dat geldt voor mij ook, ik focus me nu op heel andere, leuke dingen! Alles komt goed...