Follow by Email

vrijdag 10 januari 2020

VERGEVEN EN LOSLATEN
2020 begon voor mij met groeiende frustratie. De frustratie heeft te maken met hoe mensen omgaan met mensen die beperkt zijn.
Ik zal het even kort en globaal toelichten: voor een bijeenkomst, waar een aantal dove mensen naar toe zouden komen, had ik tolken gebarentaal geregeld. De organisator was hier happy mee, maar de tolken mochten niet op het podium want er was nog geen beleid vastgesteld.
Tja…het is voor veel dove mensen het bekende verhaaltje. Tolken die in een donker hoekje weg gestopt worden, of zelfs gewoon niet welkom zijn.
Ik was heel erg boos! En verdrietig door mijn hele lijf. Want hemel en aarde had ik bewogen om de tolken een mooi plekje te gunnen, zodat de aanwezigheid van dove gasten wat meer zichtbaar zou zijn. Het mocht niet baten.
Een aantal dagen is deze frustratie en verdriet blijven hangen bij mij, en nu ben ik ziek. Keelpijn, verkouden, hoofdpijn, ik weet zeker dat het door dit voorval komt. 
Vanmorgen (10 januari) las ik een stukje op een website (met mooie artikelen over bewust leven, spiritualiteit etc), over de eerste volle maan van 2020.
Er stond in dat oude pijn nu hevig kan opkomen en dat het tijd is om los te laten. 
Tijdens mijn wandeling met mijn hond realiseerde ik me dat het bovengenoemde voorval het zoveelste voorval is in mijn leven wat mij heel erg triggert en mij pijn en verdriet geeft.
Wat voorbeelden uit mijn leven:
Toen ik op de HAVO zat en een docent tegen mij zei dat hij echt niet extra moeite ging doen voor mij. Er was geen plek voor mij in zijn klas;
Of een andere docent die mij ervan beschuldigde dat ik misbruik maakte van mijn doofheid om de luistertoetsen Engels niet te hoeven maken;
En die docent op de SPH, hetzelfde eigenlijk… geen tijd en ruimte voor een dove student in de klas;
De sollicitatiegesprekken die ik kreeg: ‘kan je het wel?’ of ‘hoe doe je het dan met bellen?’…alleen kijken naar de onmogelijkheden in plaats van naar kansen!
En ik realiseerde me dat deze pijn en verdriet mij gevangenhoudt. En elke keer als er opnieuw eenzelfde situatie zich voordoet, dan grijpt het mij naar de keel, en word ik heel erg boos.
En dat wil ik nu gaan loslaten:
Alle mensen die mij (bewust of onbewust) pijn hebben gedaan, geen plekje voor mij hadden, mij niet wilden begrijpen of vanuit een bepaalde starheid handelden… ik vergeef jullie.
En ik vergeef ook mijzelf, voor al mijn gemaakte fouten.
Zodat ik 2020 met een schone lei kan beginnen en krachtiger in mijzelf sta. En dat wens ik jou ook toe. Een heel mooi gelukkig nieuwjaar!
Liefs Iris
uitleg afbeelding:
Om mensen te kunnen vergeven, kun je de volgende oefening doen:
Sluit je ogen en visualiseer één voor één de personen op de lijst. Zie hem of haar mentaal voor je in een roze luchtbel (roze is een kleur van liefde). Zie hem of haar naar je glimlachen. Creëer een goed gevoel tussen jullie beiden. Zeg in jezelf of hardop: ‘Ik vergeef je’ en laat diegene dan wegzweven in de bel.
bron: https://www.happinez.nl/astrologie/volle-wolfmaan/

maandag 19 augustus 2019

Zo, de vakantie is weer voorbij...
Ik ga weer knallen dit jaar!
30 en 31 augustus ben ik bij Hart's Zomerfestival in Meierijstad. Dit zomerfestival staat in het teken van GELUK! Een avond en dag lang gaat het over het geluk van inwoners van Meierijstad en hoe dit positief kan worden beïnvloed (https://www.hart.ms/hart’s-zomerfestival-teken-van-geluk)
Ik ben gevraagd om te komen vertellen over op welke wijze ik mij inzet om doofheid meer in the picture te krijgen en ook mag ik vertellen over wat men kan doen om dove medebewoners het gevoel te geven dat ook zij erbij horen. Want het komt vaak voor dat dove mensen zich buitengesloten voelen of denken dat ze er niet toe doen..
Ik heb een aantal dove mensen al benaderd om naar het festival te komen, enkelen hebben al toegezegd en daar ben ik erg blij mee. Want elke dove persoon heeft wellicht een waardevolle aanvulling of ervaringen op mijn verhaal hierover. KOM JIJ OOK?
Binnenkort herstart ik een gebarentaalcursus bij een gezin waarvan de man/vader plotsdoof is geworden. Ze hebben de 1e module al gedaan en beginnen nu met de tweede module.
Een gebarentaal module bestaat uit 15 lessen van 2 uur.
Wil jij ook gebarentaal leren? En lijkt het je leuk om dat samen met je vrienden te doen? Kijk dan op mijn pagina voor meer informatie over de inhoud van de drie modules die ik heb:
cursussen Nederlandse Gebarentaal
En neem dan gerust contact op met mij.
Andere uitdagingen die ik de komende tijd heb: lezingen bij EHBO verenigingen over: hoe verleen je Eerste Hulp bij Doven?
En eerste contacten voor lezingen of workshops op scholen zijn gelegd. Daarnaast ga ik lesgeven aan tolken Nederlandse Gebarentaal bij KTV (Kennisnet voor Taal en Vakopleidingen).
En heb ik contacten binnen de gemeente Meierijstad om mee te praten over toegankelijkheid. 
MAAR het is nog niet genoeg!
Mijn doel is dat steeds meer Nederlanders voldoende kennis hebben over dove mensen en Nederlandse Gebarentaal!
Een ander doel is dat de Nederlandse samenleving beter en meer toegankelijk wordt voor dove mensen. Toegankelijkheid voor doven betekent toegankelijke informatie en communicatie!
Hier hebben dove mensen nu gewoon recht op, en daarom is het zo belangrijk om je hier eens in te verdiepen en antwoord te krijgen op vragen zoals:
Wat is gebarentaal? Is gebarentaal universeel? Kan je in gebarentaal alles zeggen wat je wilt? Hoezo hebben doven een eigen cultuur? En waarom zien we nooit dove mensen? Wonen er wel dove mensen in mijn omgeving? etc. etc. 
Heb ik je geprikkeld, nieuwsgierig gemaakt? Denk je dat ik iets voor je kan betekenen of voor de organisatie waar je werkt? Kan ik mijn verhaal vertellen aan je en de mensen om je heen?
Neem dan contact met me op, zodat ik nog meer kan knallen het komende werkjaar!! 
info@deafbyiris.com
www.deafbyiris.com


maandag 14 januari 2019

André leert gebaren!


Glunderend, als twee kleine kleutertjes zaten we zondagavond op de bank naar ‘Heel Holland Bakt’ te kijken.
Glunderend, omdat we zagen dat André van Duin in gebaren iedereen verwelkomde bij het programma: 'Welkom Heel Holland Bakt'. 
Wat genoten mijn man en ik hiervan.

Nico zat zelfs te wapperen (applaus in gebarentaal) toen André zijn gebaren deed.
De volgende dag in de auto dacht ik hieraan terug. 
Toch eigenlijk wel gek dat we hier zo ondersteboven van waren. 
Zo trots, zo blij, zo genietend….

Het gevoel wat we hierbij kregen is dat we erbij horen. Al waren het maar drie woordjes in gebaren, of vier, het gaf al een heel ander gevoel. Ook de interesse van André voor Cas (de dove deelnemer), en aandacht voor de manier van communiceren is erg hartverwarmend. 

Het is hetzelfde gevoel als wanneer je op vakantie bent in bijvoorbeeld Oostenrijk, en je komt ineens ergens waar ze Nederlands kunnen spreken en ook frikandellen verkopen. Je voelt je dan heel welkom en thuis….

Eigenlijk ben ik elke dag op vakantie ;-)
Het is leuk, maar ook vermoeiend. De hele dag ben je bezig je aan te passen aan de taal van je omgeving. 
En hoe heerlijk is het dan als je iemand tegenkomt die wilt gebaren, die het probeert, die zich erin verdiept. 

En ik moet zeggen: André van Duin doet het niet gek. Zo geconcentreerd als hij kijkt naar de tolk gebarentaal, en het dan meteen in 1 keer goed nadoet. 
Ik ben erg benieuwd of hij het volgende week weer doet.
En of hij ermee doorgaat, ook als Cas misschien eruit ligt. 

Gebarentaal mag wat mij betreft veel meer geïmplementeerd worden in het dagelijkse leven. In de supermarkt bij de kassa, bij de huisarts en apotheek, op school, op werk…en dan gaat het er niet om of je heel goed kan gebaren, maar dat je weet wat het inhoudt, en bovenal, dat je het probeert. 

Ik weet nog, een tijd terug kwam ik een oude kennis van vroeger tegen in de stad. Vroeger gebruikte ik geen gebaren, dus die kennis moest even schakelen. Maar mooi was om te zien dat zij wel probeerde met mij te communiceren via gebaren. Het leek nergens naar, maar dat maakt niet uit. Samen uit de comfort-zone stappen is zoveel leuker dan alleen...


PS:
Onlangs heb ik een nieuwe training ontwikkeld:
'Welkom in de wereld van gebarentaal en dovencultuur'.
In vijf bijeenkomsten van een uur neem ik je mee op reis in deze nog onbekende wereld voor velen. Lijkt het je leuk om je er in te verdiepen..? klik dan hier.
Vertel je baas, collega of familie hierover. Wie weet kom ik dan binnenkort bij jou :-)







zondag 4 november 2018

Drie keer een koude douche

Deze blog is een vervolg op mijn vorige blogs:
'Dat gaat mijn pet te boven'
'Ogen en oren te kort'
'Grrrrr...'

Nog niet gelezen? Klik dan hier om te beginnen met lezen.

En toen kwam de koude douche.
In het bericht van beroep van de commissie staat dat mijn beroep gegrond is verklaard.
Er stond in:
1. U heeft recht op een getuigschrift (iets anders dan een diploma); hierop komt dan te staan dat ik bevoegd ben tot instructeur EHBO, alleen voor dove mensen. Ik krijg geen bevoegdheid om les te geven aan anderen.
2. U mag opnieuw examen doen, op kosten van de organisatie.

Punt 1 voelde voor mij als een koude, zeer koude douche! Ik kon bevoegdheid krijgen om alléén aan dove mensen EHBO lessen te gaan geven. Ik was verontwaardigd. Waar sloeg dat nou weer op?

WANT:
Hoe zit het dan met al die horende instructeurs die lesgeven aan doven, met een tolk gebarentaal? Hoe zit het dan met hún beoordelingsvermogen?
Zien ze alle communicatie tussen dove cursisten?
Komen ze dan geen ogen en oren tekort, zoals ik het tekort zou komen??
Waarom krijg ik niet gewoon een diploma zoals alle andere instructeurs?
Mijn studiegenoten, allen horend, mogen lesgeven aan doven. Zij hebben een diploma ontvangen.
Ik kon slechts een getuigschrift krijgen.

Wie dit snapt, mag het mij komen uitleggen, maar ik voelde me zeer gediscrimineerd...

En dan punt 2: Opnieuw examen doen... waarom? Ik heb geen fouten gemaakt! Anders zou ik toch ook geen getuigschrift kunnen krijgen toch?

Het sloeg allemaal NERGENS op!

Inmiddels was het mij duidelijk... ik was weer terug bij af. Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik het niet meer zag zitten en wilde opgeven. Ik was 10 maanden verder en had niks bereikt.

Op dat moment besloot ik om voor mijzelf te kiezen en mijn geld terug te vragen.
De belangrijkste reden voor mij was dat ik niet meer wilde. Ik wilde geen EHBO instructeur meer zijn. Ik wilde niet meer met die mensen aan de slag. Ik wilde niet met een organisatie moeten werken die zo bekrompen denkt en discrimineert.

Ik schreef een mail naar de directeur van de organisatie, waarin ik aangaf te stoppen en verzocht hem mijn cursusgeld terug te storten.
De directeur wilde graag nog een gesprek met mij om alles goed af te sluiten.
Ik ging akkoord met dit gesprek en we maakten een afspraak.

Het gesprek liep verkeerd af. Het was de derde koude douche.
De directeur bleek een naar mannetje te zijn, met een ontzettend bekrompen visie op mensen met een beperking.

We hebben een uur of iets langer een zeer moeilijk en vervelend gesprek gehad. Hem werd snel duidelijk dat het niet goed meer kon komen tussen ons (dat was mij helaas allang duidelijk).
Ik kreeg de indruk dat hij niet verwacht had dat ik zo assertief zou zijn. Hij dacht natuurlijk dat ik zo'n dom, doof vrouwtje was. Nu weet hij wel beter, dat was zìjn koude douche.



Na het gesprek was ik er echt klaar mee!

Sommige mensen waren het niet met mij eens, ze vonden dat ik moest door vechten.
Maar ik was het zat en had er geen zin meer in.
Wat ik wel gedaan heb, is de hele casus voorleggen aan een advocaat en gevraagd of hier iets aan gedaan kan worden.
Inmiddels is duidelijk dat deze casus interessant is voor het College voor de Rechten van de Mens. 

Dus hoewel ik mijn geld terug heb, en het diploma niet meer hoef....ik wil dat eventueel andere dove mensen die dit diploma willen, wèl een eerlijke kans krijgen.
Ik wil dat er een uitspraak van het College over deze casus komt.
En ik hoop dat de organisatie het flink op hun donder gaat krijgen!

En voor nu....men zegt wel eens: 'waar een deur dicht gaat, gaat een raam open'. En dat geldt voor mij ook, ik focus me nu op heel andere, leuke dingen! Alles komt goed...


vrijdag 26 oktober 2018

Grrrrrrrr..........(vervolg op: 'Ogen en oren tekort')

Deze blog is een vervolg op mijn vorige blogs: 'Ogen en oren tekort'  en ' Dat gaat mijn pet te boven'
Nog niet gelezen? Klik dan hier.


En ja, zolang duurde het voordat ik een reactie kreeg. Zolang als jullie op dit vervolg moesten wachten :-)
Ja, natuurlijk ontving ik binnen een paar dagen wel een standaardbrief, maar de echte reactie liet vervolgens weken op zich wachten. En eindelijk kwam de postbode dan met de brief...

Ik had er het volste vertrouwen in dat ik in het gelijk gesteld zou worden. Samen met een aantal mensen hadden we een goede bezwaarbrief geschreven.

Vol spanning opende ik de envelop, ik was zo benieuwd! Ik verwachte een brief met excuses en een uitnodiging erbij om het diploma te komen halen.
Helaas... ik was te naïef. In de brief stond dat mijn bezwaar ongegrond werd verklaard.

Dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht, als je nagaat hoe bizar mijn beoordeling op het examen verlopen is. Maar toch stond het er zwart op wit :-(

Maar na even onderuit te zijn gegaan, stond ik weer op. Ik dacht bij mezelf: 'Grrrrrr.....ze hebben de verkeerde te pakken'.
In de brief stond dat ik in beroep kon gaan als ik het niet eens was met de beslissing.
Ik zou dan daarna uitgenodigd worden voor een gesprek bij de commissie van beroep, om een en ander toe te lichten.
Dus hiervan heb ik gebruik gemaakt;
opnieuw hulptroepen ingeschakeld, opnieuw een brief geschreven, verstuurd op 11 december 2017 en toen was het weer wachten, wachten en nog eens wachten...
Even tussendoor: al deze acties en strijd is ook een van de redenen waarom de accu van dove mensen zo snel leeg is... (lees hierover mijn andere blog)

Na een paar weken ontving ik een uitnodiging voor een gesprek. In mijn hoofd had ik al een hele speech voorbereid, dus ik was er helemaal klaar voor! Ik zou ze afmaken!!

Bij het gesprek zat ik voor een man of vijf, die me allerlei vragen stelden over het examen. Ik heb alles in gebarentaal uitgelegd.
Dit laatste was een strategische aanpak van mij; toen ik ze een handje gaf, sprak ik ze aan in het Nederlands, zodat ze konden horen dat ik goed verstaanbaar was. Ook stelde ik de tolk gebarentaal aan ze voor plus nog wat mensen die mee waren om mij te steunen.
Maar tijdens het gesprek liet ik mijn stem weg en communiceerde ik enkel nog in gebarentaal. Ik legde de commissie uit dat dit een bewuste keuze was, want nu was ik niet de enige die een tolk nodig had en niet de enige in de zaal die beperkt is.
Daar waren ze wel even stil van, ik zag de radertjes in hun hoofd op volle toeren draaien.

Het was een goede bijeenkomst, voor mij! Voor hun was het confronterend, omdat ik ze met allerlei goede argumenten om de oren heb geslagen. Ze waren totaal flabbergasted. Ze hadden natuurlijk geen  sterke assertieve dove vrouw verwacht.

Na het gesprek zou de commissie vergaderen om vervolgens een bindend advies af te geven. Hier heb ik nog heel lang op moeten wachten totdat ik uiteindelijk op 21 maart 2018 het verlossende antwoord kreeg: 'het beroep wordt gegrond verklaard'.

YESS!

En toen kwam de koude douche....
(wordt vervolgd, maar deze keer zal ik jullie niet zo lang laten wachten ;-)

zaterdag 25 augustus 2018

Ogen en oren tekort (vervolg op: Dat gaat mijn pet te boven)

Deze blog is een vervolg op het vorige blog: 'Dat gaat mijn pet te boven'.
Heb je die nog niet gelezen, klik dan hier


Na de uitslag heb ik even met mijn opleider gesproken; hij had een goed idee hoe ik het bij een nieuw examen wel goed kon doen. Maar ik dacht alleen maar: 'waarom zou ik het opnieuw moeten doen, als ik alles goed heb gedaan? En welke garantie heb ik dat ik bij een herexamen wel ga slagen? Wat moet ik dan doen om te laten zien dat ik alles kan zien?"
Het kwam in ieder geval volslagen belachelijk op mij over, de gedachte aan opnieuw examen te moeten doen. Geen haar op mijn hoofd dat hieraan denkt.

En toen kwam ik thuis. In de auto op weg naar huis, heb ik gehuild, zo verdrietig voelde ik me. Thuis aangekomen was er niks meer van over, het enige wat ik nog voelde was woede! Boos was ik!
Ik was gewoon gediscrimineerd! Dat zei ik toen ook tegen de examinatoren, dat het discriminatie was. Maar zo zagen zij het helemaal niet. Er was echt geen sprake van dat ze mij discrimineerden.
Ik was hierover erg verward in mijn gevoel, want mijn gevoel zei me dat mij onrecht is aangedaan.

Thuis moest ik mijn woede zien kwijt te raken, maar ook mijn gevoel van machteloosheid. Ik heb toen met een paar mensen ge-appt, geskyped, gefacetimed.....maar hoe langer ik erover praatte, hoe meer ik het gevoel kreeg van: dit kan gewoon niet..
Ik besloot toen om het hier niet bij te laten zitten, en ging uitzoeken hoe de procedure om bezwaar aan te tekenen eruit zag... en begon gelijk aan een concept brief.

Een paar dagen later ontving ik met de post officieel de uitslag, met beoordelingsformulier van de examinatoren bijgevoegd. In de brief stond dat ik niet geslaagd was, en werd beschreven welke stappen ondernomen kon worden om een herkansing te krijgen. Een standaard brief was het.
Het formulier bekijkend zag ik dat ik alle didactische onderdelen van het examen goed heb gedaan. Je kunt dan denken aan het maken van lesplannen, het stellen van lesdoelen, samenwerkingsafspraken maken, logische opbouw in de les handhaven, hoofd en bijzaken scheiden, demonstreren, doceren, gebruik maken van leer en hulpmiddelen etc...

De opmerkingen bij wat ik fout heb gedaan volgens de examinatoren, hebben allemaal betrekking op mijn gehoorbeperking. Zo stonden er deze opmerkingen op mijn formulier:
* ogen en oren tekort
* tolkgericht
* extra handicap
* verstaanbaarheid
* mist toezicht tijdens luisteren.

De opmerking 'ogen en oren tekort' vond ik afschuwelijk om te lezen. Wat wilden ze hiermee zeggen? De examinatoren wisten dat ik doof ben en gebruik zou maken van een tolk Gebarentaal bij het examen. De communicatie is anders dan wat men gewend is, maar dat wil niet zeggen dat het slechter is.
Grappig trouwens dat ze ogen en oren tekort schrijven...in geval van oren hebben ze wel gelijk :-/
Maar hoezo bepalen zij dat dan, dat ik ogen tekort zou komen?

Wat ik erg belangrijk vind, is om aan zelfreflectie te doen en mezelf af te vragen: "heb ik echt geen fouten gemaakt?".  Dat betekent dat ik het formulier ook objectief wilde bekijken, door de ogen van een examinator (ik ben docent Gebarentaal en heb ook ervaring met examens afnemen).
Ik ontdekte toen dat een aantal opmerkingen wel heel raar geplaatst waren.

Bijvoorbeeld de opmerking -verstaanbaarheid- was geschreven bij taalgebruik tijdens de les.
Taalgebruik gaat over het gebruiken van taal in verschillende situaties. Voor de klas heb je ander taalgebruik dan thuis bij je gezin. Wat heeft verstaanbaarheid hiermee te maken?
Wat is de connectie van verstaanbaarheid met taalgebruik?

Tevens zag ik op het formulier staan dat het spreken een extra handicap is...een zeer vreemde opmerking.  Ik weet nu nog steeds niet wat daarmee bedoeld werd, en daar wilde ik heel graag achterkomen.
Op dat moment begon ik te twijfelen aan het beoordelingsvermogen van de examinatoren.
Dit sterkte me in mijn gevoel om het niet op te geven en bezwaar te gaan maken. Dus schakelde ik hulptroepen in om de bezwaarprocedure te starten.

Wordt vervolgd...




dinsdag 21 augustus 2018

Dat gaat mijn pet te boven (= een uitdrukking, betekent: hier begrijp ik niks van)

Vorig jaar 2017 heb ik een opleiding gevolgd tot instructeur EHBO. Het leek me namelijk erg gaaf en ook goed om eerste dove EHBO instructeur in Nederland te worden.
Dove mensen kunnen in Nederland EHBO lessen volgen, met een tolk Gebarentaal in de klas. Ook bij de examens is er dan een tolk aanwezig, zodat ze hun diploma EHBO kunnen halen.
Maar mooier is als dove mensen in hun eigen taal (Gebarentaal) EHBO les kunnen krijgen. Er is dan direct contact tussen docent en leerling, en niet via de tolk. Daarom wilde ik instructeur worden, zodat ik dove mensen in hun taal EHBO lessen kon geven.

Dus begon ik met goede moed aan de opleiding. De opleider die ik had uitgekozen was zeer enthousiast dat ik instructeur wilde worden. Maar hij waarschuwde me wel dat het niet makkelijk zou worden, hij zag beren op de weg...de organisatie die de examens uitvoert, zou namelijk roet in het eten kunnen gooien.
Ik zag niet zo goed in waarom er moeilijk over gedaan zou kunnen worden, maar inderdaad begon het al in het begin tijdens de mailwisseling: er werd in de mail aangegeven dat men twijfelde of ik het didactisch examenonderdeel wel zou kunnen afleggen, omdat ik doof ben. Na wat mails heen en weer, en met stevige argumenten van mijn kant uit, kreeg ik geen reactie meer. En ik dacht: wie zwijgt, stemt toe.

Met plezier ging ik naar de lessen, ik haalde mijn diploma EHBO, en vervolgde meteen de opleiding tot EHBO-instructeur. De examens kwamen al snel in zicht, ik deed namelijk de versnelde opleiding. Het was hard studeren en oefenen, maar ik slaagde voor mijn theoretisch examen en mijn praktijkexamen!
Toen, een paar weken later, kwam het laatste examenonderdeel: het didactisch examen, in zicht. Je gaat dan onder toeziend oog van twee examinatoren een EHBO les geven aan een groepje (in mijn geval mijn klasgenoten).
Ik kreeg van te voren opdrachten; welk hoofdstuk ik moest behandelen, ik moest een lesomschrijving maken, de hele les voorbereiden, zorgen dat mijn lesmateriaal in orde was, de hele mikmak moest gewoon heel goed zijn. Weken heb ik me tot in de puntjes voorbereid, en ik was er klaar voor toen het examen eraan kwam.

Met een tolk Gebarentaal (zodat ik conversatie tussen mijn klasgenoten kon volgen tijdens mijn 'lesje') ging ik les geven. Ik was best zenuwachtig, maar het ging goed. Ik heb alles goed kunnen volgen, mijn 'leerlingen' deden de handelingen die ze in mijn les moesten doen, goed. Als ik zag dat er fouten gemaakt werden, dan greep ik in, ik stelde vragen, herhaalde wat er gezegd werd etc. Ik voelde dat het supergoed ging, en vergeleek mezelf met mijn klasgenoten. Eentje had de les best chaotisch gedaan, als híj slaagde, dan slaagde ik zeker.

Na de les begon het wachten op de uitslag en het duurde vrij lang. Ik zag op een gegeven moment de examinator bellen, en ik voelde spanning opkomen. Het klopte niet voor mijn gevoel.
Daarna mochten we een voor een naar binnen; de eerste ging naar binnen en kwam naar buiten met een grote smile... geslaagd! Tweede idem dito. De derde (die klasgenoot waar ik de les erg chaotisch van vond) óók geslaagd, daar was ik best verbaasd over. Dus ik dacht: nou, dan ben ik zéker geslaagd! En toen was het moment daar, ik mocht naar binnen.
Ik zag het gelijk toen ik binnenkwam, aan hun gezichten....dat ik niet geslaagd was..... :-(

Okee, dacht ik, vertel me maar wat er fout is gegaan. Ik ging open het gesprek in, en was erg benieuwd naar hun oordeel.
Ze vertelden me met een glimlach dat alles goed ging: de les verliep goed, ik stond er ontspannen bij, ik heb geen foute handelingen gemaakt of foute informatie gegeven. Ik heb goed gereageerd op mijn leerlingen, kortom...heel goed.
Nu werd ik toch wel benieuwd wat er dan fout ging, en nu komt het...

De examinatoren twijfelden eraan of ik wel goed zicht had op de hele omgeving omdat ik naar de tolk moest kijken...
(even voor het beeld: twee klasgenoten moesten in opdracht van mij een EHBO handeling doen, ik moest controleren of dat goed ging. De tolk Gebarentaal stond erbij, en vertaalde alles wat de klasgenoten zeiden tegen elkaar, zodat ik het geheel kon verstaan)

En dus dachten de examinatoren: 'als zij naar de tolk kijkt, ziet ze de EHBO handeling niet, en kan ze dus niet goed beoordelen of de handeling goed of fout is'.
Dat snapte ik in eerste instantie wel, dat ze daarover hun twijfels hadden. Ik vroeg of ik daar dan een fout in gemaakt had? Was er vanuit mijn kant dan gebleken dat ik de handeling niet goed beoordeeld had?
Nee, nee, dat was niet het geval....ik had het goed gedaan.
Maar toch, zie ik wel het geheel?? daar hadden ze hun twijfels over.

Langzaam aan raakte ik een beetje flabbergasted...meenden ze dat nou?
Ik heb alles goed gezien, ik heb geen fouten gemaakt, ik heb een supergoeie les gegeven en toch ben ik niet geslaagd, omdat zij denken dat ik niet alles kan zien en dus niet goed kan beoordelen.

Ik vroeg aan hun: 'als er een radio in een lokaal aanstaat, en u geeft les....ben ik dan in staat om te kunnen bepalen dat u waarschijnlijk niet alles zal kunnen verstaan, omdat de radio aanstaat?'

Maar deze vergelijking ging niet op voor hun....
Nu 1 jaar later, snap ik nog steeds niet waarom dat niet hetzelfde is.
Een ander kan toch niet bepalen wat ik wel of niet zie. En als ik iets niet goed gezien heb, dan kan ik toch wel zelf aangeven dat ik het niet goed gezien heb, daar draag ik toch mijn eigen verantwoordelijkheid in?
Iemand die mij dit kan uitleggen?

Tot zover deze blog,
wordt vervolgd.... (want er gebeurde nog veel meer..)